Το μαντάνι

Βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα από το μύλο και ήταν κατασκευασμένο εξολοκλήρου από ξύλο. Η λειτουργία του βασιζόταν  στην περιστροφική κίνηση του εκκεντροφόρου, ο οποίος έθετε τα σφυριά σε παλινδρομική κίνηση τεσσάρων χρόνων. Στην άκρη του συστήματος υπήρχε κόντρα, πάνω στην οποία κτυπούσαν 4 χοντρά οριζόντια ξύλινα σφυριά και έτσι γινόταν η κατεργασία των μάλλινων υφαντών (φλοκάτες, τσιόλια, κάπες, χράμια, καθώς και το δίμιτο). Το δίμιτο ήταν μάλλινο ύφασμα κατάλληλο για ενδύματα κυρίως ορεινών περιοχών.

Η κατεργασία συνίστατο στο φούσκωμα και «πήξιμο» των νημάτων του υφαντού, που προκαλούνταν από τα αλλεπάλληλα κτυπήματα του υφαντού από τα ξύλινα σφυριά. Και ενώ τα σφυριά χτυπούσαν το υφαντό, αυτό συγχρόνως βρεχόταν από το νερό, που έπεφτε λίγο - λίγο επάνω του. Με την κρούση των σφυριών παραγόταν δυνατός ήχος, που είναι χαρακτηριστικός στις περιοχές των μαντανιών και συγχρόνως προκαλούνταν ελαφρά κίνηση του υφαντού. Οι μικρές αυτές κινήσεις και η τριβή των νημάτων, μαζί με τη χαμηλή θερμότητα που αναπτυσσόταν, είχε ως συνέπεια το υφαντό να γίνεται πιο κρουστό, πιο γερό, σφιχτοδεμένο στην υφή και συγχρόνως απαλό στην αφή και αδιάβροχο, κατάλληλο για τους κτηνοτρόφους.

Γύρω από το μαντάνι, συνήθως, υπήρχαν τοποθετημένα οριζόντια ξύλα, πάνω στα οποία απλώνονταν τα υφαντά για να στεγνώσουν, πριν παραδοθούν στους κατόχους, κάτι που συνέβαινε και στην ντριστέλα.