Το Σήμαντρο

Ανηφορίζοντας το δρόμο προς την Ανατολική Οξυά, 3 χλμ. μετά το Πευκόφυτο, χάσκει μπροστά μας ένα φοβερά απόκρημνο μέρος, το Σήμαντρο. Αλλιώς λέγεται και Στουρνέα. Βράχια θαρρείς κομμένα με μαχαίρια κι άλλα πριονωτά, ορθώνονται μπροστά μας και κάτω χάσμα αβυσσαλέο. Σύγκρυο καταλαμβάνει τον ανύποπτο ταξιδιώτη, καθώς ακολουθεί τους ελιγμούς του αυτοκινητόδρομου και διασχίζει τους ξεκοιλιασμένους βράχους.

Η ονομασία "Σήμαντρο" δόθηκε, όταν έγινε η πρώτη χάραξη του δρόμου, το 1918, αρχικά μόνο για υποζύγια και πεζούς. Τότε, ο δρόμος μέσα στον γκρεμό ήταν πολύ στενός. Μόλις και μετά βίας περνούσε ένα φορτωμένο ζώο. Για να αποφεύγεται, λοιπόν, η διασταύρωση δύο φορτωμένων ζώων με αντίθετη κατεύθυνση, στις δύο εισόδους του δρόμου, διακόσια περίπου μέτρα η μία από την άλλη, είχαν τοποθετήσει από ένα σήμαντρο. Έτσι, εκείνος που έμπαινε πρώτος, από τη μία ή την άλλη είσοδο, χτυπούσε δυνατά το σήμαντρο,, τον άκουγε ο άλλος απέναντι και περίμενε τη σειρά του, για να κάνει στη συνέχεια κι αυτός το ίδιο, προτού ξεκινήσει.

Ο αυτοκινητόδρομος, που υπάρχει σήμερα στο Σήμαντρο, ανοίχτηκε στις αρχές του 1950.